EHW Ch.1 : งานเต้นรำใครเขาใส่ชุดซ้ำปีกัน ฮึ!
 
ประเภท : Fiction
ผู้แต่ง: chompigon
แนวเรื่อง : ตลก งดดราม่า
ตัวละคระหลัก :
ตัวละครร่วม :
 

เนื้อเรื่องทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของคอมมูน
 
ไม่รู้เรื่องก็คิดว่าอ่านได้นะ
 
ฤดูหนาวนั่นมาเยือนอีกแล้ว ปกติไม่ค่อยชอบฤดูนี้ซะเท่าไหร่ฤดูที่พัดพาความโดดเดี่ยวมาให้แล้วดึงความครึกครื้นจากร่างกายออกไป แต่ยังดีที่ทุกๆปีหน้าหนาวของฮอกวอตมักจะมากับกับเทศกาลประจำปี งานเต้นรำที่นักเรียนทั้งหลายทั้งหน้าตั้งตารอ
 
2 วันก่อนงานยูลบอล
 
"นี่พวกนายยูลบอลปีนี้น่ะ ฉันมีคู่ไปงานกับเขาแล้วนะโว้ย" เด็กหนุ่มผมม่วงกล่าวกับกลุ่มเพื่อนตรงหน้าก่อนจะตบโต๊ะเป็นจังหวะอย่างมีชัย เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเข้ายังวิ่งร้องไห้มาเกาะขาเพื่อนๆอยู่เลยว่าไม่มีเด็กฮอกวอตส์คนไหนรับเขาเป็นคู่เต้นรำ
 
"จากเซนส์คุณชายอย่างฉัน ฉันขอเดาว่านายไปกับผู้หญิงผมสีแดง" ซิลวิท ฟลอกส์ ปีเดียวกันจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟมองหน้าตอบประมาณว่าเดาสามารถอ่านใจอีกฝ่ายได้
 
"นะ...นายรู้ได้ไงว่ะซิล!!!" แล้วมันก็ได้ผล
 
"ไปกับผู้หญิงผมแดงหรือขอรับ วอลล็อค?"เด็กหนุ่มที่คาดผ้าปิดตากล่าวเชิงคำถาม แต่เหมือนว่าเขาจะไม่อยากได้คำตอบจากหนุ่มผมม่วงเท่าไหร่้จึงรีบเสนอคำตอบออกไปก่อน "ก็คงมีอยู่คนเดียว วิเวียนสินะขอรับ"
 
"ดูถูกกันเกินไปแล้วนะเฟลี่!!" วอลล็อคหรี่เข้าไปจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย แต่เพียงแค่จับเท่านั้นก็โดนอีกฝ่ายจับทุ่มลงไปกองกับพื้นหิน "นี่นาย ตาบอดจริงๆรึป่าวฟะ...."
 
ถึงจะดูเป็นกลุ่มเด็กผู้ชายที่เล่นกันแรงๆแบบนี้จริงๆแล้วพวกเขาสนิทกันมาก ไม่ง่ายเลยนะที่จะนักเรียนต่างบ้านมารวมตัวกันแล้วทำอะไรรวมกันจนเป็นกิจวัตรกันได้ขนาดนี้  วอลล็อคเด็กหนุ่มผมม่วงจากเรเวนคลอ  ซิลวิท คุณชายจากฮัฟเฟิลพัล เฟลิออสผู้ชายที่มองไม่เห็นแต่กลับทำอะไรที่มันแม่นยำเหลือเชื่อได้จากสลิธิลีน ไม่นึกว่าชายคนนี้จากสลิธจะมารวมกลุ่มกับพวกเขาได้ ทั้งๆที่คิดมาตลอดว่าอิมเมจของพวกสลิธจะไม่ชอบรวมกลุ่มกับใครนอกจากบ้านของตัวเอง จริงๆเพราะมองไม่เห็นสินะ เลยคบกับพวกเขาได้ และยังมีอีกคน ที่วันนี้ทั้งๆที่นัดแล้ว แต่ยังไม่เห็นหน้า....วิเวียน ผู้ชาย ย้ำ!ว่าผู้ชาย ผู้ชายหน้านิ่งจากกริฟฟินดอร์
 
"วิวนายมาช้านะ!" วอลล็อคมุ่ยหน้าไม่พอใจใส่วิเวียน
 
"แล้วของที่เธอจะเอามาให้ผมล่ะครับ" เด็กหนุ่มผมแดงดูเหมือนจะไม่สะทกสท้านอะไรกับอารมณ์ทางสีหน้าของอีกฝ่าย "เอามาหรือเปล่า?"
 
"นี่นายจะไม่ขอโทษหน่อยหรือไง?? แล้วของที่ฝากซื้ออยู่บนโต๊ะนู้น!" วอลล็อคชี้ไปบนโต๊ะที่มีซองจดหมายขนาดใหญ่อยู่ใกล้ๆที่ซิลวิทนั่ง วิเวียนโคลงขอบคุณส่งๆแล้วรีบนั่งเก้าอี้เตรียมแกะซอง
 
เมื่อสมาชิกของทั้งสี่หออยู่กันพร้อมหน้า เด็กหนุ่มผมม่วงก็เริ่มโม้เรื่องคู่เต้นต่อ ในขณะที่วิเวียนเอาแต่สนใจอยู่กับหนังสือเพลบอยและซิลวิทที่เปลี่ยนไปนั่งข้างๆเขาเพื่อดูว่านี่นายสนุกกับการอ่านหนังสือแบบนี้อยู่จริงๆหรอ? เหลือเพียงเฟลิออสที่นั่งหันหน้ามาทางเขาและเหมือนฟังอยู่อย่างตั้งใจ...รึเปล่าวะ? เพราะผ้าคาดตานั่นทำให้ไม่รู้ว่าเขามองผู้อยู่จริงๆหรือเปล่า หรือว่าหลับอยู่กันแน่
 
"พอกันที!"เด็กหนุ่มผมม่วงขาดความอดทนเข้าซะแล้ว "ไหงเป็นฉันที่รู้สึกกระดี้กระด้ากับยูบอลอยู่คนเดียวฟะ!! วิเวียนนายจะอ่านหนังสือโป๊ะไปถึงเมื่อไหร่? ทำไมนายไม่ไปอ่านที่ห้อง?? และซิลนายไม่สนใจเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรอ? แล้วไปร่วมวงกับวิวทำไม และเฟลี่..."
 
"ข้าพระเจ้าฟังอยู่นะขอรับ" เฟลิออสเงยหน้าตอบอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ วอลล็อคใจชื้นขึ้นมานิดหน่อยอย่างน้อยก็มีคนฟังเขาอยู่ แต่พอลองถามกับเฟลิออสว่าเขาพูดอะไรไปบ้าง คำตอบที่ได้รับกับมาคือความเงียบงันอันโหดร้าย
 
"กับแค่เรื่องงานเต้นรำนายจะตื้นเต้นเป็นเด็กๆไปทำไมวอล ดูอย่างคุณชายอย่างฉันสิผ่านงานแบบนี้มาจนชินแล้ว ก็แค่งานขยับแข้งขยับขาเท่านั้นแหละ" ซิลหัวเราะร่วนอย่างผู้ดี ก่อนจะลุกไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะที่เดิมของตัวเอง
 
"เชอะ เอาเป็นว่าปีนี้ฉันไม่ได้ไปงานกับคนในกลุ่มเหมือนทุกปีแล้วนะ!" วอลล็อคพูดแบบโกรธๆขณะที่มองหน้าทุกคนไปด้วย และจ้องสลับไปที่หน้าวิเวียนเป็นพิเศษ เพราะตลอด 5 ปีที่ผ่านวอลล็อคมักจะอ้อนวอนให้วิเวียนอาเบโอ้ (ใช้คาถาสลับเป็นร่างผู้หญิง) แล้วไปเป็นคู่เต้นรำกับตนเนื่องจากหาคู่เต้นรำไม่ได้ ไม่ใช่หาไม่ได้ต้องบอกว่าไม่มีใครเอามากกว่า
 
"อ้าว สรุปท่านวอลล็อคไม่ได้ไปงานกับท่านวิเวียนจริงๆหรอครับ" นี่พ่อคาดตานี่ไม่ได้ฟังที่เขาโม้ไปเลยสอนะ คำพูดทำเอาเด็กหนุ่มผมม่วงต้องจิกตัวเอง เอาความเจ็บปวดของร่างกายมาแทนที่ความเจ็บปวดจากการฟังมันต้องดีกว่าเป็นไหนๆแน่ๆ
 
"ใช่ปีนี้ ฉันจะไม่ไปงานกับนาย วิเวียน!!" หนุ่มผมม่วงชี้หน้าพร้อมตะโกนใส่เด็กหนุ่มสีผมออกไปทางแดงๆ
 
"เข้าใจแล้วครับ" วิเวียนขยับเก้าอี้ลุกขึ้นก่อนจะตอบแบบเรียบ
 
"เข้าใจก็ดีแล้ววิว ปีนี้น่ะนะฉันไปกับ..." พูดยังไม่ทันจบประโยคก็รู้สึกถึงแรงหนักๆที่เข้ามากระทบหน้า อยากพูดต่อนะแต่มันเจ็บมากเล่นเอาพูดต่อไม่ไหว
 
"วิเวียน นายต่อยวอลล็อคทำไม!!" ซิลทำหน้าตื่นเหมือนคุณชายที่ไม่เคยพบเจอกับความรุนแรง เฟลิิออสนั่งนิ่งเหมือนจะมองมา แต่ก็คงมองไม่เห็นหรอก วอลล็อคเอามือกุมหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา จะด่าก็ด่าไม่ได้เพราะร้าวหน้ามาก เจ้าตัวต้นเรื่องไม่พูดอะไรทั้งสิ้น กลับเดินออกจากโต๊ะ ไปยังทางเข้าปราสาท
 
"ท่านวอลล็อค ข้าพเจ้าว่าท่านวิเวียนคงโกรธเรื่องที่ไม่ไปงานกับเขานะขอรับ"
 
"ใช่ๆ นายผิดเองนะวอลล็อค นี่อีกสองวันก็จะถึงวันงานแล้วด้วย จริงๆนายน่าจะบอกวิเวียนเร็วกว่านี้นะ อย่างน้อยเขาจะได้หาคู่ทัน" ซิลเหมือนจะอธิบายเหตุผลให้คิดได้อย้างใจเย็น "ดูสิโกรธจนลืมเอาหนังสือโป๊ะกลับไปเลย ทั้งที่บอกว่าทั้งสือนั่นมีค่ามากมายแท้ๆ"
 
อะไรกัน นี่มันความผิดของฉันหรอ!!!!  ทำอะไรไม่ได้วอลล็อคได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจคนเดียวเงียบๆ
 
。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。
 
1 วันก่อนงานยูลบอล
 
วันนี้ตอนเช้าเป็นคาบวิชาประวัติศาสตร์เวทมนต์ที่ปี6 เรเวนคลอเรียนร่วมกับกริฟฟินดอร์
"ตรงนี้ว่างมั้ย ขอผมนั่งด้วยคนนะครับ?" เสียงนุ่มเข้มดังมาจากข้างๆ ทำเอาวิเวียน สเปรดถึงต้องเงยหน้ามามองน้ำเสียงที่โครตจะไม่คุ้นหู
 
"ไง ข้ามคืนมาแล้ว นี่นายยังไม่หายโกรธฉันอีกหรอ?" เพราะไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่ายวอลล็อค จึงต้องเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาซะเอง "ฉันนั่งด้วยนะ" ไม่รอให้หนุ่มผมแดงอนุญาตใดๆ อีกฝ่ายก็แทรกตัวไปนั่งข้างๆเสียแล้ว
 
"โถ่ วิวฉันขอโทษจริงๆที่ไม่บอกนายให้เร็วว่านี้ซะก่อน" เด็กหนุ่มผมม่วงพนมมือไหว้ขอโทษเลียนแบบพิธีกรรมของชาวเอเชีย
 
"ทั้งๆที่ผมไว้ใจเธอแท้ๆ เดือนนี้ผมเฝ้ารอเธอมาตลอดเลยนะ แต่เธอกับทำร้ายผมขนาดนี้" วันนี้หน้าของวิเวียนไม่เรียบนิ่งอย่างทุกที ถึงจะนิ่งแ่ต่ก็เหมือนจะเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
 
"เฮ้ย!! วิวฉันขอโทษจริงๆฉันไม่ได้ตั้งใจ"
 
"ผมอุตสาห์ย้ำเรื่องนี้กับเธอตั้งแต่ต้นเดือนแล้วแท้ๆ ที่สำคัญเธอรับปากกับผมแล้วด้วย!!" วิเวียนรีบเก็บของก่อนจะงอนออกจากห้องไป ทำเอาเด็กหนุ่มผมม่วงแทบตั้งตัวไม่ติดต้องจำใจโดนวิชานี้ไปด้วย ซึ่งปกติเขาเกลียดการโดดเรียนที่สุด
 
"วิว วิว เฮ้! อย่าวิ่งบนทางเดินสิ" เตือนเขาแต่เราก็วิ่งตาม เด็กหนุ่มสองคนวิ่งไล่กันอยู่ตรงเฉลียงทางเดิน "เฮ้ๆ ถ้าไม่หยุดฉันฉีกหนังสือโป๊นายจริงๆนะเฟ้ย" ได้ผล วิเวียนยอมหยุดแล้วหันมาเผชิญหน้าอย่างทะมึ่งทึง
 
"วิวฉันขอโทษจริงๆ เอ้าฉันเอาอันนี้มาง้อแล้ว" วอลล็อคส่ายหนังสือเพลบอยที่วิเวียนลืมไว้เมื่อวานไปมา "ไม่ใช้แล้วหรอ อุตสาห์ฝากฉันซื้อไม่ใช้หรอ?"
 
วิเวียนจ้องหนังสือสลับกับหน้าอีกฝ่ายอยู่สักพัก ก่อนที่จะตัดสินใจชักไม้กายสิทธิ์ออกมา
 
"เอ็กซ์พัลโซ!!! (Expulso)" หนังสือที่อยู่ในมือวอลล็อคระเบิดกระจาย แรงระเบิดทำให้เด็กหนุ่มไถลตามพื้นไปด้วยแต่ไม่แรงมากอะไร ดูเหมือนเพื่อนคนนี้แค่จะสั่งสอนเขาเบาๆ แต่ว่า....
 
"เฮ้ย! วิวนี่มันจะเกินไปแล้วนะ! แล้วนี่มันหนังสือที่นายรักนักหนาไม่ใช่หรือไง จะโกรธจะงอนน่ะทำได้ แต่อย่ามาเกินขอบเขตทำลายข้าวของแบบนี้สิ พ่อแม่ไม่สอนรึไง!!" คนที่กองอยู่กับพื้นตะโกนด่าสั่งสอน "คราวหน้าฉันไม่รับฝากซื้อเพลบอยให้นายแล้ว วิเวียน!!!"
 
"แกต้องซื้อให้ฉันใหม่...!" วิเวียนเดินเข้ามาพร้อมกับเปลี่ยนสำเนียงการพูด ฟังดูแล้วน่าคนลุกพิกล หน้าที่ทะมึ่งทึงเพราะโกรธเปลี่ยนเป็นหน้ายิ้มที่ดูบิดเบี้ยวสุดๆ สามปีแล้วที่ไม่ได้เห็นหน้าแบบนี้ วอลล็อครีบถีบตัวนี้ จนหลังไปจนกำแพงเหมือนหมาจนตอก วิเวียนเดินไล่บี้ตามไปติดๆ ก่อนจะก้มลงแล้วกระชากหน้าอีกฝ่ายมาใกล้ๆหน้าตน "ไม่ได้ได้โกรธแกหรอกนะเรื่องที่แกจะไปเป็นคู่เต้นใคร แต่ที่ฉันเคืองจนอยากจะฆ่าแกเนี่ย เพราะแกซื้อหนังสือฉบับของเดือน11 มาให้ฉัน ทั้งๆที่ฉันย้ำว่าให้เอาของเดือน 12 กับแกแล้วแท้!! วอลล็อคเพื่อความสบายใจของฉัน ฉันควรจะทำยังไงกับแกดีนะ.."  เด็กหนุ่มผมแดงที่สติสตางต์ขาดผึงไม่แล้วเริ่มเงื้อไม้กายสิทธิ์อีกครั้งด้วยหน้าตายที่ดูแย่สุดๆ 
 
ตูตายแน่!!!!
 
"อินคาเซอรัส!!!" เสียงร่ายคาถาหนึ่งดังขึ้นจากทางเดิน ผลของมันทำให้เชือกจากไหนไม่รู้พุ่งขึ้นมารัดร่างของวิเวียนจนไม่สามารถใช้ไม้ได้ ยิ่งดิ้นยิ่งขยับตัวได้ยาก
 
"ช่วยไว้ได้ทันเวลาเลยนะซิลวี่" วอลล็อคมองซิลอย่างขอบคุณ ก่อนที่จะหันไปหาวิเวียน ที่ดิ้นไปเป็นกุ้งและร้องให้คลายคาถาออก "โดนเข้าเองบ้างแล้วเป็นไงล่ะวิว" วอลล็อคยิ้มเหยียดอย่างมีชัย พอรู้ว่าไม่มีพิษภัยก็เขยิบไปใกล้ เพื่อบอกว่า "ฉันขอโทษนะ" เขาจับหน้าของอีกฝ่ายให้มาประสานตากับเขาตรง
 
ก่อนที่จะ....
 
"แต่ตูก็นึกว่ามรึงโกรธเรื่องงานเต้นรำ!!!!!" ไม่ืัขาดคำก็เอาหัวตัวเองโขลกกับวิเวียนอย่างแรง จนพากันสลบกองอยู่ตรงนั้นไปทั้งสองฝ่าย
 
ซิลวิทถอนหายใจหนักๆ มองดูภาระทั้งสองที่นอนแผ่กองอยู่ตรงหน้าท่ามกลางเศษกระดาษที่กระจัดกระจายเต็มพื้น เพราะคนที่จะต้องนำสองคนนี้ไปห้องพยาบาลก็มีแต่เขาเท่านั้นเอง คิดผิดจริงๆที่มาช่วยสองคนนี้

。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。
 
วันงานยูลบอล
 
เรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อวานหายเร็วไปไวกว่าลมตด วิเวียน วอลล็อคกลับมาคุยกันอย่างเดิมเหมือนเรื่องเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น จริงๆแล้วทั้งสองก็แค่ตกลงกันได้เฉยๆ เพื่อชดความผิดของตัวในหลายๆอย่าง วอลล็อครับปากว่าจะให้พ่อที่เป็นมักเกิ้ลซื้อหนังสือเพลบอยรุ่นพิเศษที่แจกใช้แจกเป็นของขวัญปีใหม่ แถมรูปเหล่านางฟ้าวิคตอเรียซีเคร็ทให้รูปโชวฺชุดชั้นในให้วิเวียน ถึงจะต้องรออีกสักพักแต่วิเวียนก็ยอมรับในขอเสนอ
 
คาบเช้ากริฟฟินดอร์มีเรียนปรุงยากับสลิธลีน พอเรียนเสร็จเด็กหนุ่มผมแดงก็พอปลีกวิเวกมาแถวริมทะเลสาบที่ๆชอบมาเป็นประจำ มายัง